Szkic kolorystyczny

modelowanie-szkic

O doborze kolorów trzeba myśleć od samego początku projektowania wystawy. Opracowanie koncepcji ^tycznej i dobranie odpowiednich barw jest bowiem sprawą bardzo ważną. Przed ustaleniem szkicu wstępnego musimy wiedzieć, czy wystawa będzie w kolorach „zimnych”, „ciepłych”, pastelowych z przewagą niebieskiego czy żółtego w tle.

Po ustaleniu ogólnej koncepcji wystawy wykonujemy kilka szkiców kolorystycznych — najlepiej farbami plakatowymi. Może się bowiem zdarzyć, że zastosowany zestaw barw wpłynie zasadniczo na zmianę układu kompozycyjnego. Na przykład wprowadzenie przewidzianego w koncepcji jaskrawego koloru czerwonego w jednym miejscu może zachwiać równowagę układu. Zachodzi wtedy konieczność przesunięcia tego punktu lub dokompono- wania z przeciwnej strony innego dla zachowania równowagi.
Po wykonaniu i uznaniu za dobry jednego z koncepcyjnych szkiców kolorystycznych przystępujemy do malowania (już bardziej precyzyjnego) projektu szczegółowego.

Kolorowe szkice wstępne nie muszą być dokładnie malowane. Wystarczy narzucić ołówkiem kontury i malować tak, aby nie zagubić czytelności rysunku.

Oprócz techniki rysowania (szkicowania) ołówkiem i malowania farbami istnieje jeszcze inna, bardzo łatwa w wykonaniu i efektowna, technika wyklejania. Na papier, na którym został naniesiony ołówkiem obrys wystawy, naklejamy wycięte z kolorowych papierów kształty, podobne do elementów i towarów wybranych uprzednio do dekoracji. Wybierając barwne papiery zbliżone kolorem i wzorem do rzeczywistych towarów — najlepiej posługiwać się przeznaczonymi na ten cel czasopismami, żurnalami, prospektami itp. Technika wyklejania ma podwójną zaletę; wycięte elementy można przed przyklejeniem dowolnie ustawiać, projektując w ten sposób dekorację bez konieczności ciągłego rysowania, a ponadto, projektując układ, od początku można operować kolorystyką zbliżoną do rżeczy- wistej.

Modelowanie

Techniką, która najwierniej odzwierciedla koncepcję dekoracji, jest modelowanie. Model — makieta jest przestrzenną formą przedstawienia wystawy w odpowiedniej skali. Wykonanie makiety powinno być poprzedzone szkicowym (rysunkowym) opracowaniem ogólnej koncepcji ekspozycji, gdyż technika ta jest bardziej pracochłonna . i nie opłacałoby się wykonywać kilku modeli, aby dojść do ostatecznej i najlepszej kompozycji. Z tektury lub kartonu wykonujemy w odpowiedniej skali pudełko (miniaturę wystawy) i następnie ustawiamy przygotowane oddzielnie elementy imitujące rzeczywiste towary (np. ze ścinków tkanin i opakowań), wabi ki, sprzęty pomocnicze itp.

Jak postępować z liderem branży?

market-leader

Jeżeli w naszej branży jest zdecydowany lider, kreować się na lepszego od niego, czy ustawić się na drugiej pozycji?

Zwycięzcą jest tylko ten, kto stoi na najwyższym stopniu podium. Nawet srebrny medalista jest tylko kolejnym przegranym. Czy więc jakikolwiek sens można odnaleźć w ustawianiu się od razu na pozycji przegranego? Trudno by było argumentować za takim kierunkiem działań.

Każda praktycznie firma, która jest obecnie liderem swojej branży była kiedyś na pozycji pretendenta i tylko dzięki podejmowaniu aktywnych i agresywnych działań znalazła się w miejscu, w którym jest obecnie. Kontynuując analogię sportową można też zauważyć, że dużo łatwiej jest zdobyć pozycję mistrza, czyli lidera rynku, niż ją potem utrzymać. Chcąc osiągnąć sukces rynkowy trzeba starać się przekonywać potencjalnych klientów, że to my jesteśmy najlepsi.
Nawet jeśli zdajemy sobie sprawę, że oferowana przez nas w chwili obecnej usługa lub produkt jest gorsza jako całość od oferty lidera rynkowego to nie wolno nam rezygnować ze strategii lidera rynku. Należy jedynie inaczej do niej podejść. Promowane powinny być te elementy naszej usługi, które są lepsze od większości alternatyw na rynku. W całkowicie komfortowej sytuacji znajdziemy się gdy pod jakimś względem, choćby nawet i drugoplanowym, będziemy mogli zaprezentować się jako firma najlepsza.

Równocześnie naturalnie prowadzone muszą być wszystkie niezbędne działania promocyjne takie jak budowanie rozpoznawalności marki, kreowanie odpowiedniego wizerunku czy chociażby dbanie o naszych dotychczasowych klientów, którzy SA najlepszą bazą do walki o powiększenie stanu rynkowego posiadania.

Rysowanie w rzutach ortogonalnych

rzuty-perspektywa

Jedną z koniecznych czynności przy dekorowaniu wystawy jest opracowanie projektu. Najbardziej doświadczony piastyk-dekorator nie podejmie się wykonania dekoracji wystawy przed narysowaniem swojej wizji na papierze. Musimy więc najpierw ustalić charakter dekoracji, dokonać wyboru towaru i przystąpić do zrobienia projektu. Najlepiej jest rysować projekt w rzutach ortogonalnych (prostokątnych), tzn. narysować każdą ścianę wystawy oddzielnie.

Rysowanie w perspektywie
Rysowanie w perspektywie, jakkolwiek efektowniejsze i bardziej czytelne, jest trudniejsze. W czasie projektowania koncepcja
ulega wielokrotnym zmianom i każdorazowe sporządzanie rysunków perspektywicznych wymagałoby niepotrzebnych nakładów pracy.

Rysunek perspektywiczny polega na przedstawieniu na płaszczyźnie przedmiotów rzeczywistych tak jak ukazują się one oku w naturze, tj. przy uwzględnieniu złudzeń optycznych, skrótów i zbiegów. Za przykład może posłużyć tu obserwacja szyn kolejowych. Stojąc na środku prosto biegnących szyn kolejowych zauważymy, że gdzieś przed nami szyny te zbiegają się i jak gdyby podnoszą do góry. Szyny te zbiegają się w tzw. teoretycznym punkcie zbiegu, znajdującym się na płaszczyźnie horyzontu na wysokość wzroku patrzącego.

Jeżeli chcemy narysować wystawę w perspektywie zbieżnej do jednego punktu, rysujemy najpierw we właściwych proporcjach zewnętrzny obrys wystawy, np. prostokąt odpowiadający wymiarom okna 3×2 m, następnie rysujemy Linię I
horyzontu, tj. wysokość, z jakiej wystawa będzie oglądana, i nanosimy na linię horyzontu punkt zbiegu, przeważnie na środku. Łącząc punkt zbiegu z narożnikami otrzymamy krawędzie wystawy. Ostatnią czynnością jest o- kreślenie głębokości wystawy i wrysowanie jej tylnej ściany. Obierając punkt zbiegu nie na środku, lecz z boku, tzn. umieszczając obserwatora np. z prawej strony wystawy, uzyskamy rysunek nieco inny od poprzedniego.
Kiedy rysujemy wystawę narożną, widzianą po przekątnej, wówczas posłużyć się musimy perspektywą o dwóch punktach zbiegu. Punkty te leżą na płaszczyźnie horyzontu, a płaszczyzna ta, jak wiemy, znajduje się na wysokości wzroku patrzącego.

Stosowanie skali (podziałki)
Rysunek okna wystawowego, wykonany na określonym formacie papieru, musi mieć odpowiednie proporcje w stosunku do rzeczywistych wymiarów okna wystawowego. Otóż właśnie stosunek wielkości przedmiotu na rysunku do wielkości rzeczywistej nazywamy skalą lub przedziałką rysunkową.
Skala 1:2 oznacza, że obraz rzeczywisty został na rysunku dwukrotnie zmniejszony. Najlepiej jest wykonywać rysunki w skali 1:5, 1:10, 1:20.
Stosowanie innych skal jest kłopotliwe w przeliczaniu.

Przy wykonywaniu prostej dekoracji do niedużych okien wystawowych nie jest konieczne stosowanie skali przy szkicowaniu, należy tylko dbać, aby szkic był wykonany we właściwych proporcjach. Chcąc jednak zrobić bardziej skomplikowaną dekorację, z zastosowaniem np. zajmującego dużą przestrzeń
Przy projektowaniu wabika, nieodzowne jest sporządzęnie szkicu w odpowiedniej skali. Mogłoby się bowiem okazać, że wykonany prze z nas wabik nie mieści się na wystawie albo zajmuje więcej miejsca niż przewidzieliśmy w projekcie.

Mając dokładny rysunek, wykonany w rzutach ortogonalnych i w skali, możemy na jego podstawie wymierzyć dokładnie wszystkie elementy oraz ustalić ilość potrzebnego do dekoracji materiału i towaru. Przyspieszy to montaż wystawy.

W czasie pracy nie zastanawiamy się bowiem nad każdym szczegółem, lecz realizujemy już tylko przyjęty projekt. Montaż wystawy według projektu ma jeszcze tę zaletę, że dekorator nie musi kilkakrotnie podczas pracy schodzić z wystawy i spoglądać na nią od strony ulicy w celu ustalenia prawidłowości układu, którego nie ¡właściwie od strony wnętrza.

Ochrona i zabezpieczenie wystaw od słońca

folia ochronna

Wystawa zbyt mocno nasłoneczniona nie spełnia swej roli towar na niej płowieje lub psuje się, a widoczność ekspozycji jest wyraźnie zmniejszona. Można temu zaradzić chroniąc wystawę markizą, tzn. płócienną, plastykową lub drewnianą zasłoną.

Obecnie stosuje się w szybie wystawy specjalne szkło, nie przepuszczające promieni słonecznych. Przykrywanie wystaw żółtym celofanem zostało już zaniechane. Żółty celofan wprawdzie zapobiega ujemnemu działaniu słońca, ale wygląda nieestetycznie i utrudnia obejrzenie towaru. Zarzucono również zabezpieczanie wystaw kratami. Kraty nie zapewniają bowiem bezpieczeństwa, a utrudniają widoczność i ponadto są kłopotliwe w obsłudze i konserwacji. Dobrze oświetlone ulice oraz mocne szyby z nietłukącego się szkła lub mas plastycznych stwarzają dostateczne warunki bezpieczeństwa.

Podział okna wystawowego

wystawa-okienna-sklepowa

Na podstawie licznych obserwacji i przeprowadzonych badań ustalono, że stopień skupienia uwagi przechodniów jest różny w poszczególnych częściach. wystawy.

Możemy to łatwo zrozumieć, jeśli wyobrazimy sobie, że w oknie wystawowym o wysokości około 3 m zawieszono u góry jedynie kilka kolorowych brył, pozostawiając resztę wystawy bez żadnych elementów dekoracyjnych. Większość przechodniów zauważy pustkę na wystawie, a tylko niewiele osób podniesie głowę, aby ujrzeć w górze przedmioty. Okazuje się, że najlepszym miejscem do ekspozycji towarów jest dolna część okna wystawowego, nieco na lewo od środka, ponieważ towary ułożone w tym właśnie miejscu zauważą wszyscy przechodnie.

Nie należy umieszczać towarów zbyt wysoko, poza linią wzroku człowieka (170 cm od ziemi), gdyż zaledwie 2% przechodniów zauważy zamieszczone tam artykuły.

Niewłaściwe jest także umieszczanie towarów w głębi okna. Jeżeli umieszczenie towaru w głębi wystawy jest jednak konieczne, to umieszczamy go tam, ale nie w samym środku (zauważy go zaledwie 2% przechodniów), tylko nieco z boku (zauważy go 10% przechodniów).

Przesunięcie punktu najlepszej widoczności na lewo od środka tłumaczy się tym, że większość przechodniów stosuje się do zasad ruchu prawostronnego. Dla idących więc z prawej strony część wystawy jest niezauważalna.

Wyżej wymienione! zasady podzia- okna wystawowego nie można |sować zbyt rygorystycznie, gdyż prowadziłoby to do ograniczenia bżliwości układów kompozycyjnychl Istnieją bowiem jeszcze inne metody służące do wyeksponowania przedmiotów na wystawie, jak w odpowiednie łączenie barwy przedmiotów z ich ułożeniem w oknie wystawowym.

Jak dobrać wizerunek firmy by sprzedawała?

wizerunek-firmy

Wizerunek firmy to subiektywne wyobrażenie lub obraz danej marki, produktu lub persony w oczach odbiorców. Może on być tożsamy z prawdziwym przedmiotem lub osobą ale naistotniejszym jest możliwość sprzedaży dzięki niemu.

Najważniejsza jest spójność wizerunku i dopasowanie do potrzeb odbiorców.
Kreując wizerunek firmy warto eksponować szereg cech uznanych ogólnie za pozytywne. Są nimi:
dynamizm – biorąc pod uwagę szybkość działań dzisiejszych czasów, ten kto działa szybko i dynamicznie jest ceniony, gotowy do zmian i efektywny.
ekspansywność – czyli działania z rozmachem na wielką skalę w szerokim zasięgu. Zwracając uwagę na globalizację i działania wielkich koncernów dobrze jest być firmą działającą na rynku globalnym.
świeżość – wyjątkowo dobra cecha w powiązaniu z młodością. Kojarzy się z wielką siłą, olbrzymim potencjale i sile przebicia.
kreatywność – poszukujący ideii, pomysłów, niesztampowych projektów będą cenili sobie wizerunek kreatywny. Prezentując to co nowe, świeże można podtrzymać szybkie tembo rozwoju na świecie.
ekologia – bycie ekologicznym to coś więcej niż moda. Prezentując swoją markę jako ekologiczną możemy sprzedać jeszcze więcej. To światowy trend wizerunkowy.
altruizm – evergreen wizerunków. Ludzkie dążenie do bycia altruistą, a także poszukiwanie altruistów do pomocy nigdy nie zaginie. Warto pielęgnować odczucia tej cechy wśród odbiorców.

Wiesz już jak chcesz wyglądać, sprawdź czego unikać!
Są jednak cechy, których należy unikac jak ognia. Skojarzenie z nimi bowiem może poważnie zaszkodzić firmie i jej wizerunkowi.
Wśród wielu warto wymienić:
nie naruszaj prawa – jeśli przestaniesz liczyć się z prawem możesz być pewien, że nie utrzymasz dobrych relacji z klientami
działania niemoralne – każdy musi przestrzegać dobrych obyczajów.
niejasne pochodzenie – w przypadku osób publicznych jest to kluczowe.
niejasny status materialny – najgorsze z możliwych, pochodzenie majątku z nielegalnych źródeł.
nieodpowiednie koneksje – dobieraj starannie przyjaciół i partnerów
nie mów czego nie chcą słyszeć – są rzeczy, których ludzie wolą nie wiedzieć.

Dbanie o wizerunek firmy to codzienna praca, ostrożność i przestrzeganie zasad. Wizerunek to sposób w jaki Twojafirma będzie postrzegana, rozpoznawana. Bardzo łatwo jest zniszczyć wizerunek firmy poprzez nieodpowiednie działania. Niszczy się wtedy prace wielu osób, specjalistów PR, designerów i innych. Przynosi to nie tylko straty ale staje się czymś nie do odbudowania.

Pocenie i lustrzenie się szyb

wystawa

Pocenie się szyb. Aby okno wystawowe dobrze spełniało swoje zadanie, musimy usuwać wszelkiego rodzaju przeszkody utrudniające widoczność. Jedną z takich przeszkód jest „pot”, osadzający się na wewnętrznej płaszczyźnie szyby. Przy różnicy temperatur para wodna, znajdująca się w powietrzu, osiada na chłodnej szybie, powodując jej matowienie, co następnie przechodzi w wodne zacieki. Kiedy temperatura spada poniżej zera, para wodna osadzona na szybie zamarza tworząc szron. Wystawa oszroniona jest prawie niewidoczna, a ponadto — •kiedy w południe słońce silniej operuje — woda zalewa towary.

Przy powtatzającym się przez wiele dni nasłonecznieniu zamarzniętych szyb wystawowych, które w nocy ponownie zamarzają, powstaje w dolnej partii wystawy trudna do usunięcia lodowa skorupa. Dlatego wystawa powinna być budowana ze spadkiem w kierunku szyby i zaopatrzona w rynienkę. Woda powstała z lodowej skorupy spływa wtedy rynienką na zewnątrz. W wystawach zamkniętych zjawisko pocenia się szyb jest mniej groźne. Można temu stosunkowo łatwo zapobiec, stosując wentylację okna . Wentylacja zmniejsza EpSżnicę temperatur panującą na wewnątrz i na wystawie. W tej sytu- o!*cji zjawisko pocenia się szyb prawie nie występuje. Otwory wentyla- ¡pyjne powinny być jednak zabezpieczone siatką, aby uniemożliwić przedostanie się szkodników na wystawę. W lecie otwory, zwłaszcza dolne, należy zasłonić, aby nie przedostawał się na wystawę kurz uliczny. W wystawach otwartych i częściowo zamkniętych pocenie się szyb usuwamy przez zastosowanie przepływu ciepłego powietrza, które przechodząc tuż przy szybie od wewnątrz nagrzewa ją i osusza. Do tego celu używane są grzejniki, tam natomiast, gdzie nie ma grzejników, sytuację ratują elektryczne wiatraczki, które pobudzają powietrze do szybkiego przepływu. Grzejniki należy ukryć tak, by nie szpeciły dekoracji wystawy.

Oprócz wymienionych sposobów usuwania zjawiska pocenia się szyb, służą do tego celu jeszcze środki chemiczne, bardzo jednak kłopotliwe w obsłudze i mniej skuteczne. Obecnie w nowo budowanych sklepach coraz częściej stosuje się specjalne szkło klejone dwuwarstwowe, z pustką powietrza w środku. Likwiduje ono zjawisko pocenia się szyb. Lustrzenie się szyb. W słoneczne letnie dni po zacienionej stronie ulicy możemy zauważyć odbijanie się w szybie wystawowej wszystkiego, co się przed nią znajduje. Często wykorzystujemy to zjawisko, przeglądając się w wystawie jak w lustrze. Jest to tzw. lustrzenie się szyb. Aby temu zapobiec, stosuje się np. pochylenie szyb pod pewnym kątem, co nie daje jednak większego rezultatu. Jednym ze skuteczniejszych Isposobów jest wynalazek angielskiego architekta, Geralda Browna, polegający na wyginaniu szyb w kształćcie wycinków walca. Promienie świetlne, przecinając się wzajemnie na wygiętej płaszczyźnie szkła, nie powodują lustrzenia.

Wpływ branży na wielkość witryny sklepowej

wystawa sklepowa

Każdy sklep lub zakład usługowy powinien mieć taką witrynę, która stwarzałaby najlepsze warunki do oglądania wystawionego towaru. W nowym budownictwie architekt projektujący sklep wie z góry, dla jakiej specjalności przeznaczony będzie dany lokal. W takiej sytuacji może uzależnić projekt okna wystawowego od konkretnych potrzeb i wymagań towarów. W starych domach bywa najczęściej na odwrót: do istniejących już lokali sklepowych, na ogół z małymi oknami, dostosowuje się branżę sklepu.
Ogranicza to, oczywiście, możliwości prawidłowego lokalizowania sprzedaży. Trudno bowiem wyobrazić sobie np. sklep z meblami, w którego oknie nie można wystawić ani jednego eksponatu.

Nie ma ścisłych norm na określenie wielkości, tj. wysokości, szerokości- i głębokości, wystaw dla poszczególnych branż. Ogólnie można powiedzieć, że im większy artykuł sprzedaje się w sklepie, tym większa musi być wystawa. Można odstąpić od tej zasady, używając do umieszczenia małych artykułów większych witryn, nigdy jednak odwrotnie. Można przyjąć, że głębokość wystawy nie powinna być nigdy mniejsza niż 1m.

Niżej przedstawione są zasadnicze sposoby usytuowania
wystaw w różnych typach sklepów. Najczęściej spotykanym typem jest sklep, który posiada jedne drzwi umieszczone z boku i jedną wystawę sklepową. Drzwi usytuowane są tutaj z lewej strony sklepu. Ludzie przyzwyczajeni są bowiem do ruchu prawostronnego, w związku z czym przechodzień powinien najpierw napotkać wystawę, a potem wejście. Spieszący się przechodzień, który miałby cofać się po obejrzeniu wystawy, często z tego tylko powodu rezygnuje z Wstąpienia do sklepu.

Mniej właściwy, szczególnie dla sklepów mniejszych, jest typ sklepu, w którym drzwi są w środku pomiędzy dwiema witrynami. Przechodzień przed wejściem do sklepu obejrzy raczej tylko tę wystawę, którą będzie, miał po drodze. W takich wypadkach, podobnie jak w narożnych sklepach, gdzie zachodzi to samo zjawisko, tak dekorujemy poszczególne wystawy, aby każda z nich stanowiła skończoną całość i zawierała podobny zestaw towarów. Obie wystawy, widziane z przeciwległej strony ulicy lub przeciwległego narożnika, powinny być zharmonizowane pod względem kompozycji tak, aby bez trudu można było stwierdzić, że należą do tego samego sklepu.

Istnieje wiele rozwiązań z wystawami wgłębionymi. Wystawy te mają na celu powiększenie powierzchni wystawowej. Czasem jest to nieopłacalne, ponieważ powierzchnia wystawowa zajmuje część wnętrza sklepu. Wystawa taka zaciekawia i jak gdyby „wciąga” przechodnia, a ten, będąc już prawie we wnętrzu, łatwo decyduje się na wejście do sklepu. Pewne trudności w tego typu wystawach nastręcza oświetlenie. Światło dzienne miesza się bowiem ze sztucznym, oświetlającym bardziej zagłębioną część wystawy.